Drodzy Czytelnicy!

Co pisać we wstępie, kiedy na świecie wojna? Pewnie, możemy pośmiać się z naszego poprzedniego, wiosennego wstępu. Bociany, owszem przyleciały, ale w zielone grać jeszcze trudno, bo Marzannę niedokładnie spławiono do morza. Lecz, jakże to błahe wobec grzmotu armat, nieszczęść zwykłych ludzi, eksplozji na bagdadzkim niebie, magazynów broni w irackich szkołach.

Żadna wojna nie jest dobrym rozwiązaniem. Wojna jak rewolucja - nie buduje, a burzy. Jednakże zaniedbanie miewa jeszcze gorsze skutki niż wojna. Pacyfiści w różnych krajach głośno protestują przeciwko "brudnej wojnie Busha", ale gdzież byli, kiedy Saddam testował broń chemiczną na kurdyjskich wioskach? A ONZ? Przykro to pisać, lecz doświadczenie uczy, że rozbrajanie narodów pokojowych prowadzi zwykle do opanowania ich przez inne, wojownicze, a te z kolei zaczynają toczyć wojny z podobnymi do siebie drapieżnikami. Czemuż pod bokiem urzędników ONZ wyrastają dyktatury, komunistyczny reżim w Korei straszy świat nuklearną technologią...? Sesje, dyskusje, rezolucje, a lata mijają, tyranom rosną armie i konta w bankach, ubywa mordowanych przeciwników. I nawet militarna retoryka: walka o pokój! - nie mąci zdania prostych ludzi, że niektóre organizacje zapomniały o swoich celach i zajmują się w rzeczywistości niczym innym, jak interesem własnej "klasy" (czyż urzędnicy nie mnożą się jak króliki?).

Naczelną wartością życia publicznego jest troska całej wspólnoty politycznej o zachowanie Ładu - prymarnej cechy wszelkiego rzeczywistego bytu. Ład w sensie politycznym stanowi tylko następstwo i wynik ładu duchowego w stworzeniu i ładu moralnego w duszach ludzi, osobliwie piastunów władzy. Gdzie dusze są w nieładzie, tam słusznie przypisujemy jedynie pozór rzeczywistego bytu.

Możliwość ukonstytuowania się ładu zawisa zawsze od zharmonizowania dwu dopełniających się i jednakowo nieodzownych pierwiastków: autorytetu, czyli ugruntowanej metafizycznie powagi moralnej władzy oraz wolności osób, stanów, prowincji tworzących "politeję". I wcale nie ma sprzeczności pomiędzy autorytetem i wolnością. Prawdziwa wolność nie istnieje poza moralną (i religijną) cnotą, gdzie zaś wzgardzony zostaje autorytet, tam zamiast mniemanej wolności pojawia się naga przemoc lub manipulacja.

O, rety! Ależ nam poważny i filozoficzny wstęp wylał się spod pióra. Cóż począć, kiedy redakcyjne muzy wystraszone odgłosem strzałów i detonacji pochowały się doskonale. Jednakże, czasem trzeba znaleźć czas do refleksji nad tym rozpędzonym światem. Czy jego los nie spoczywa również w naszych rękach? Może właśnie MY powinniśmy ulec przemianie? Niech nadchodzące Święta sprzyjają takim odmianom. Niech Dobro triumfuje nad złem w naszych sercach. Słonecznej i radosnej Wielkanocy.

Marcin Paszkowski

Tomasz Szymański