Zmiłuj się nad tymi, którzy chcą zamknąć wszechświat w ścisłych formułach, Boga uczynić magicznym napojem, a człowieka istotą o podstawowych potrzebach, które trzeba zaspokoić, oni nigdy bowiem nie usłyszą muzyki sfer niebieskich. Zmiłuj się jednak i nad tymi, którzy zaślepieni wiarą, w laboratoriach przemieniają rtęć w złoto i zagłębiają się w księgach, opisujących sekrety tarota i moc piramid. Ci nie znają bowiem Twego prawa, które głosi: "Kto nie przyjmie Królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".

[Paulo Coelho Pielgrzym]

Drodzy Czytelnicy!

Grasz w zielone? Masz zielone? Parzyste, nieparzyste, raz, dwa trzy!

Nasze dzieci podejmują zabawy i gry z własnej inicjatywy. Konkursy, zabawy i gry umiejętnie wplecione w proces dydaktyczny są jedną ze skuteczniejszych metod oddziaływania na rozwój umysłowy. Nie tylko dostarczają przyjemności umysłowego wysiłku, kształcą myślenie, utrwalają wiadomości zarazem dając możliwość ich praktycznego zastosowania w działaniu, również wpływają na rozwój społeczny. Trzeba przecież porozumieć się z otoczeniem. W zabawach (dydaktycznych) wszelkie działanie podporządkowane jest określonym regułom wyznaczonym przez zadania. Niejako mimochodem uczestnicy poznając prawidła "gry", zaczynają rozumieć potrzebę ich istnienia i wdrażają się do podporządkowania stawianym wymaganiom.

Motywem dla którego podejmują − a raczej podejmujemy (bo my - dorośli także lubimy grać) − zabawę i grę, jest przede wszystkim przyjemność, oczekiwanie radości, jaką daje trud rozwiązania problemów i wynik, będący sukcesem lub niespodzianką.

Uczestniczenie w konkursie zobowiązuje do poprawnego rozumowania: analizy, syntezy, porównań; przymusza także do współdziałania z innymi, liczenia się z cudzymi prawami. Podlegając kontroli kolegów uczeń przyswaja sobie normy uczciwej gry, opanowania, cierpliwości w oczekiwaniu na swoją kolej. Równocześnie sam nabywa prawa oceniania i kontrolowania innych, doznając przyjemności zabawy "razem", w zespole.

Powyższe myśli stanowią niejako esencję, którą "wycisnęliśmy" z literatury pedagogicznej. Można by jeszcze zacytować wiele pozytywów z teorii pedagogiki zabawy, ale to już pozostawiamy czytelnikom. Zachęcamy do wykorzystania zamieszczonych na naszych łamach przykładów konkursów podczas roku szkolnego. Niechaj służą dobrej zabawie i będą inspiracją do tworzenia nowych konkursów. Uczmy bawiąc i odczuwajmy przy tym radość dzieci. Bądźmy jak dzieci, o których cytat wplótł Paulo Coehlo w motto naszego wakacyjnego numeru.

Marcin Paszkowski

Tomasz Szymański