Narrator (wychodzi na środek sceny, czyta książki dużego formatu):
Za górami, za lasami, za siedmioma dolinami znajdowało się królestwo o nazwie ORTOGRAFOLANDIA. Słynęło ono z tego, że król, królowa i wszyscy dworzanie znali bardzo dobrze ortografię. Wszyscy... oprócz młodego królewicza. Za jego błędy ortograficzne wstydzili się wszyscy mieszkańcy pałacu. Król chcąc pomóc królewiczowi, posunął się do ostateczności.

(gong)

Goniec (rozwija rulon papieru - czyta):
"Miłościwie panujący nam król ORTOGRAFOLANDII ogłasza wszem i wobec i każdemu z osobna, że temu, kto potrafi nauczyć młodego królewicza ortografii ofiaruję połowę królestwa i swoją dozgonną wdzięczność".

Narrator (pokazuje środkową część sceny):
W domu pod lasem mieszkał drwal z córką. Po śmierci żony ożenił się powtórnie z matką trojga niesfornych dzieci. Natomiast biedna córka drwala traktowana była jako: sprzątaczka, kucharka, praczka i pokojówka. Nazywano ją Kopciuszkiem.

Córka I:
Hejże, hola, wiwat, hura,
wkrótce bal będzie u króla.
Już wymyślić coś potrafię
by pokonać ortografię.

Córka II:
Ja znam słabo ortografię,
ale myślę, że potrafię
wymyślić coś... coś takiego...
no, takiego... niezwykłego.

Córka III:
Wszyscy mamy głupie miny.
Chyba nic nie wymyślimy.
Pół królestwa, jak ta osa,
przeleci nam koło nosa.

Córka I:
Nasze głowy - puste puszki,
więc udajmy się do wróżki.

Kopciuszek (siedzi na uboczu, wybiera z miseczki groch i piórka):
Piórko - pierze,
groch - grochówka.
Gorzki smutek i harówka.
Król, królewicz
dwór... żal mam.
Ja te wszystkie słówka znam.
Zebrać wszystkie w księgę jedną
I już króla troski bledną.
Zajrzy tylko do słownika
i z pisownią kłopot znika.
Ale nie mam na to czasu.

Macocha (energicznie wstaje z krzesła):
W tej chwili po chrust do lasu!
(Córki, Macocha i Kopciuszek udają się w stronę dekoracji ilustrującej las).

Wróżka (zasiada przy stole, podchodzą do niej Córki I, II, III):
Znam problemy wasze - mili.
I pomogę wam w tej chwili.
(wręcza Córce I odpowiednie obrazki ortograficzne)
Taka pomoc to logiczne.
Obrazki ortograficzne.
(pokazuje widowni odpowiednie obrazki, Wróżka wyjaśnia)

Wróżka:
Przez ó pisz jaskółka
Wszak w locie robi kółka.
Żółw? To jasne jak słońce.
To o z kreską chodzące.
Ogórek - spójrz, gdy rwiesz go,
To spłaszczone o z kreską.
Mózg pisząc, myśl o głowie.
Jej kształt wszystko Ci powie.
Takich kartek zrobisz wiele.
Zajmie ci to dwie niedziele.

Córka I:
To dla króla będzie gratka.
Jest rysunek - jest zagadka.

Wróżka (czaruje):
Ele - mele... ele - melek
Czarodziejski masz cukierek.
(wręcza Córce II dwa cukierki, w tym jeden dużych rozmiarów)

Córka II:
Starczy tylko, że go zjem
i już, jak się pisze, wiem?
(Wróżka kiwa twierdząco głową)
Królowi - ten mały dam,
a ten duży zjem ja sama.

Córka III (pokazuje Wróżce pudełko z przymocowaną rączką od maszynki do mięsa, do którego wrzuca literki):
Pomyślałam odrobinkę i zrobiłam tę maszynkę.
Wrzucę w nią alfabet cały,
Powiem tylko "czary - mary",
Rączką szybko kręcę w prawo. (kręci)
Mam wyrazy...
(pokazuje wyrazy: żaba, orzech, żyto, Łódź)

Wróżka:
Dobrze! Brawo!

Kopciuszek (chodzi po lesie, podnosi gałązki).

Wróżka (podchodzi do Kopciuszka):
Nie płacz, moje dziecko drogie.
Zaraz z chęcią Ci pomogę.
A może i los twój zmienię?
Proszę - oto twe marzenie.
(podaje Kopciuszkowi dwa słowniki ortograficzne)

Kopciuszek:
SŁOWNICZEK OROGRAFICZNY?!?!

Wróżka:
Jeden dla Ciebie. Drugi dla księcia.

Kopciuszek:
To dla mnie - nie do pojęcia.
Wróżka (przygląda się Kopciuszkowi):
Jeszcze zmienimy strój ubogi,
Skoro masz wejść w księcia progi.
(Wróżka zasłania Kopciuszka i czaruje. W tym czasie Kopciuszek zdejmuje fartuch i ukazuje się widowni w ładnej sukience)
Ale pamiętaj!
Musisz opuścić dwór przed północą,
Staniesz się po niej biedną i bosą.

Córka III (na zamku):
Królewiczu, chylę czoło.
Zaraz będzie Ci wesoło.
Tu kręcimy - czarujemy
i znikają twe problemy

Królewicz (wyjmuje wyrazy błędnie napisane i pokazuje widowni):
"*rzaba, *ożech,
*rzyto, *Uć"
Do poddanych dziewczę wróć!

Córka III (ze smutkiem):
Żegnaj królestwo wymarzone.
Może kręcił w lewą stronę?

Córka II (na zamku):
Ele - mele, ele - melek.
Czarodziejski masz cukierek.
Starczy tylko, że go zjesz i
i już, jak się pisze wiesz.

Królewicz (po zjedzeniu cukierka trzyma się za ząb):
Cukierki - tylko zęby psują,
nie obronią Cię przed dwóją.

Córka I (na zamku):
Każdy Ci tu bzdury klepie.
Z tych obrazków wiesz najlepiej:
(pokazuje obrazki ortograficzne, ale nie potrafi ich objaśnić)
Ogórek - bo zielony,
Kotlet - Bo mielony,
Jaskółka i żółw
kreskowane -bo to zwierzęta
Róża i rózga - o nie pamiętam.
Wiewiórka bo tak jak córka.
Chór bo hura.

Królewicz:
Nie, to jakaś bzdura.
Mam poważne zastrzeżenie -
- bez sensu twe wyjaśnienie.

Kopciuszek (na zamku):
Wyrazów trudnych jest cała gromada.
Oto moja prosta rada!
Kłopot z pisownią szybko znika,
kiedy zajrzysz do słownika.

Królewicz:
Co to?
(czyta)
SŁOWNICZEK ORTOGRAFICZY
Taki mały, lecz magiczny.
Wydany w dwóch egzemplarzach -
- to się bardzo rzadko zdarza.
abażur, burza, trzaska,
chorągiew, drzewo, dwunasta
(Bije północ. Kopciuszek zabiera drugi słownik i znika)).
Chcę ten drugi słownik jeszcze.
Odszukajcie mi to dziewczę!
Jej jest najmądrzejsza rada.
Ona niech królestwem włada!
Przy tym piękna niesłychanie,
niech się moją żoną stanie.

Narrator:
Koniec bajki dobrze znacie.
Zawitali w wiejskiej chacie,
Posłowie króla młodego.
Szukając słownika drugiego.
A, że bajki, choć się dziwię,
Zawsze kończą się szczęśliwie,
Król odnalazł swoje dziewczę,
może żyją do dziś jeszcze?
Morał z bajki tej wynika -
- "Nie wiesz? - Zajrzyj do słownika".

Córka II (Wychodzi z wielkim rogiem pełnym cukierków):
Dzieci! Wcale im nie wierzcie.
To przesądy jakieś jeszcze.
Czeka zaraz was egzamin.
Ortografia będzie na nim
Dam od wróżki wam cukierki.
Weź! Wysiłek to niewielki.
Czujesz, że masz w głowie pustkę
Zjedz! Napiszesz tekst na szóstkę.
(Rozdaje uczestnikom konkursu cukierki).

Uwagi o inscenizacji

Do kurtyny po lewej stronie, przyczepiamy dekorację ilustrującą las. Na podłodze porozrzucane suche gałązki. Po prawej stronie dekoracji ustawiamy "tron". Do kurtyny przyczepiamy dekorację imitującą królestwo. Środek sceny - stół, 4 krzesła. Do kurtyny przyczepiamy papierową ramę okienną, firanki, kwiaty w oknie. Całości przedstawienia towarzyszy w tle utwór Atonio Vivaldiego - Cztery pory roku - Wiosna

Wszystkie występujące osoby przez cały czas znajdują się na scenie. Scena początkowa wróżka - w lesie. Córki I, II, III i Macocha siedzą przy stole. Kopciuszek - przed nimi na małym taborecie. Królewicz siedzi na tronie. Narrator i Goniec stoją za nim; gdy goniec czyta obwieszczenie, wychodzi na proscenium.

Barbara Kubik
Inowrocław