Drodzy Czytelnicy!

Nie tak dawno strzelał korek i złocisty płyn filuternie emanujący bąbelkami zainaugurował rok 2003, a już stajemy ponownie w świątecznym nastroju. Czas jest nieubłagany... Cóż pozostało? Trzeba zrobić rachunek sumienia z naszych tegorocznych dokonań i wnet będziemy wiedzieć, czy zasłużyliśmy na odwiedziny świętego Mikołaja. Tylko bez krętactw, bo chociaż święty Mikołaj jest patronem wielce zapracowanym, to nigdy nie zapomni wejrzeć do naszych anielskich kartotek. A tam licho wstępu nie ma, więc pomyłek także brak!

Święty Mikołaju, chociaż nie napisałeś żadnej książki, ni poematu, wiersza, ani artykułu - to i tak masz teraz w pieczy literatów, aczkolwiek ci niekiedy wolą "szemrane" towarzystwo pewnych greckich panienek o niezbadanej reputacji, zwanych muzami (ale to pewnie ci, co twierdzą, że mieszkasz z reniferami w Laponii). Opiekujesz się więźniami, żeglarzami, pannami bez posagu, strzeżesz przed wilkami... i jeszcze masz czas być patronem wszystkich dzieci. A przecież staryś już, masz siwą brodę, jak słuchacz z uniwersytetu trzeciego wieku, lecz pamięć masz niezawodną! Nie zapominasz o naszych domach. Zjawiasz się w ten najpiękniejszy w roku wieczór, gdy pachnie choinka, a małe, rozbrykane domowe "diablątka" chętnie godzą się z tej okazji na mydlaną pianę w uszach i pucowanie szyi. Albo mozolnie przeciskasz się przed komin, wdrapujesz przez okno na dziesiątym piętrze, ciągniesz wór przez dziurkę od klucza...

Kochany jesteś, święty Mikołaju. Znasz nasze grzeszki, podrosłe już, zestarzałe, zakurzone nieraz, nic nie zmienione od lat, szkaradne, przebrzydłe grzechactwa, wyjmujesz już rózeczkę z przylgniętym do niej smrodem siarki diablikiem, to jednak w końcu - może dlatego, że jednak łza pokory nam się w oku kręci - machasz dobrotliwie ręką i nieodmiennie z worka wyjmujesz wspaniałości.

I chociaż w dzisiejszych czasach nowoczesnego pogaństwa podszywają się pod Ciebie świetnie wyszkoleni, idealnie wyposażeni, elokwentni, z amerykańska zwani Santa Clausami agenci hurtowni i domów towarowych, to już ich znamy... To fachowcy uśmiechu! Tylko, ze zamiast do naszych dzieci, coś za bardzo oczy im się śmieją do naszych...portfeli i kart kredytowych. I co z tego, że jesteś mniej srebrno-czerwony, mniej przystojny? Ten kolejny krawat czy ente perfumy mają w sobie jakby ciepło matczynej ręki. Tchnie z nich zawsze przecudowny i jedyny w sobie - zapach dzieciństwa! Zresztą wystarczy jak nam tylko jedną rzecz podarujesz na następny rok: uśmiech. Adresujemy tę prośbę staromodnie na kopercie (nie mailu). I nawet jak zapomnimy wrzucić do skrzynki... wiemy, że i tak dojdzie, a Ty się zjawisz w terminie.

Radosnych, pogodnych Świąt Bożego Narodzenia, udanego Sylwestra oraz dużo szczęścia i pomyślności w Nowym Roku 2004 życzą

Marcin Paszkowski

Tomasz Szymański