Drodzy Czytelnicy!

W ostatnich tygodniach mieliśmy do czynienia z młodymi ludźmi, szykującymi się do polonistycznych, maturalnych prezentacji. Niestety, negatywnie oceniamy ich umiejętności praktyczne.

Chyba zgodzimy się wszyscy, że jednym z nielicznych plusów reformy edukacji była drastyczna zmiana formuły egzaminów - oprócz zwykłych, szablonowych zadań dominują teraz zadania, które wiążą zdobytą wiedzę z doświadczeniami życia codziennego i zmuszają do wnikliwej analizy i (a jakże:) logicznego rozważenia zadania! Tymczasem szykujący się do prezentacji młodzi ludzie, opracowujący tematy popularnych motywów w literaturze i sztukach wyzwolonych, niezbyt dobrze potrafią łączyć te dziedziny (o absolutnym braku umiejętności samodzielnego wyszukiwania informacji, poruszania się po bibliotece naukowej, robienia przypisów i bibliografii załącznikowej - już nie wspominamy, aby nie dręczyć). Odkryciem "Ameryki w konserwach" jest dla nich, że np. motyw dziecka albo śmierci można poprzeć w wypowiedzi przykładami nie tylko z literatury; że istnieje także malarstwo, film, muzyka... Może to jedynie nasze doświadczenie, tylko my trafiliśmy pechowo na słabo kojarzących przedstawicieli populacji?

Szukając odpowiedzi na nasze "przypadki" przeszukaliśmy różne internetowe fora dyskusyjne. I? Sławek na Forum Interklasy napisał o swoich gimnazjalistach: ... Z roku na rok olewają szkołę coraz bardziej. Zwłaszcza takie przedmioty jak sztuka, z której to był sprawdzian. O tym, że jest to przedmiot obowiązkowy, wliczany do średniej, przypominają sobie przed klasyfikacjami. Wtedy przychodzą tabuny uczniów i rodziców, z pytaniami, co zrobić, żeby z dopuszczającego zrobił się bardzo dobry. A MEN nowymi rozporządzeniami zachęca uczniów do takiego trybu "pracy".

W rozmowach nauczyciele z liceów skarżą się, że co roku trafiają coraz słabsi uczniowie "Poziom mierny, zachowanie karygodne. Tym ludziom mającym po 13 lat wmówiono że są dorośli...".

Przyczyn pewnie istnieje wiele. Niektórzy wręcz zastanawiają się, czy... gimnazja mają sens? Rodzice pytają, czego uczniowie będą się uczyć przez dwa miesiące po egzaminach gimnazjalnych, skoro program należy zrealizować w całości do egzaminu?

Chcielibyśmy zachęcić do dyskusji o kondycji polskiej edukacji. Wedle naszych, redakcyjnych obserwacji, u przeciętnego ucznia widzimy zdziczenie. Nie ma autorytetów, liczą się tylko pieniądze, siła fizyczna i władza. Nastolatki mają roszczeniowe postawy, małe ambicje. Brakuje im umiejętności twórczego podchodzenia do problemów (ich uczenie się to wciąż schemat: bierne odtwarzanie). Kolejne roczniki odznaczają się spadkiem inteligencji emocjonalnej przy coraz wyższym poczuciu bezkarności...

Po drugiej stronie "barykady" nauczyciele z nosem w bezsensownych stertach papierzysk z rosnącym zniechęceniem, pozbawieni narzędzi (bezradni), które pomogły by im egzekwować podstawowe obowiązki szkolne uczniów, jak chociażby samo uczęszczanie na zajęcia (a uczeń i tak wie, że otrzyma świadectwo ukończenia gimnazjum, nawet z pięcioma punktami z końcowego egzaminu zewnętrznego).

Czy te wszystkie rzeczy to wina reformy, czy zmian dokonujących się w naszej rzeczywistości? Jedno i drugie? Może istnieją inne przyczyny? A może to my "błądzimy we mgle" i nie dostrzegamy pozytywów?

Marcin Paszkowski

Tomasz Szymański