Jest pewien facet w Egipcie,
Sucha mumia, trzymana w krypcie,
A nad kryptą jest skrypt:
"Kto by chciał parę szczypt,
Może wziąć. Tylko mnie nie wysypcie
Limeryk Juliana Tuwima

Pstro! Zwykle nic z tych obietnic nie wychodzi. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Ponieważ obiecanki są najzwyklej w świecie sprzeczne z naturą składającego przyrzeczenia. A w dodatku uogólnione na całe życie. Dotrzymamy tego, co w zdrowy sposób bywa ograniczone do konkretnego przypadku: „Pochwalę tego rudego łobuziaka z trzeciej ławki”; „Dziś nie postawię pięciu pał, a tylko trzy, (albo jedną)”; „Zrezygnuję z jednej burdy słownej z dyrektorem w tygodniu”.

Noworoczne zobowiązania, postanowienia i obietnice składane partnerom i bliskim, osobiste przysięgi i obietnice wobec nas samych – wszystko to dokładnie ilustruje nasze pragnienie, żeby „obsypać się nowym liściem”. Oby tak dalej, a cale życie będzie usłane różami, bo czyż nie jest takie, jak wówczas, kiedy stąpamy po płatkach róż w radości z każdej kolejnej chwili? Naturalnie, nie sposób czasem i nadepnąć na kolec. Zaboli, czasem pozostają małe rany, ale kiedy rozejrzymy się, widać cały dywan kwiatów. To właśnie jest życie, które kolejnym etapem wita nas w nowym roku. Czy więcej będzie w nim płatków róż, czy kolców? Sami o tym zdecydujemy, choć niekiedy pewne rzeczy są jakoby nieuniknione. Poza tym, róża bez kolców byłaby tym samym, czym życie bez problemów. Róża na szczycie hydraulicznej rurki nie jest już symbolem piękna, życie bez trudnych wyborów... aż nudności biorą, kiedy się nad tym zastanowić. Życiowe dylematy nas wzbogacają i determinują do podejmowania nowych wyzwań, a poprzez to implikują nasz rozwój, udoskonalenie, wzbogacenie duchowe.

Budujące, że każdy z nas może kształcić w sobie niepoprawny optymizm, bo czym że jest rzeczywistość, jak nie zbiorem ocen naszych myśli. Starożytni już znali wspaniały sekret „nie ma tego zległo, co by na dobre nie wyszło” (czyli „Już gorzej być nie może, więc pozostaje się cieszyć, bo może być tylko lepie”), Wszystko to świadczy na korzyść teorii, że życie każdego z nas usłane jest różami, a to jak po tym dywanie będziemy kroczyć, pozostanie słodkim sekretem indywidualności naszych osobowości.

Niech każdy dzień Roku 2006 będzie świętem. Życzymy Naszym Czytelnikom, aby potrafili wysnuwać radość z umiejętności rozwiązywania problemów i by życie cieszyło każdego dnia, bo przecież wszelki z nadchodzących dni Nowego Roku jest jedynym i nigdy się nie powtórzy.

Marcin Paszkowski
Tomasz Szymański